Jezt isse widder do, die Zeit,
die letzde Weuhnachtswuche,
in der voll Frad un Haamlischkeit
die Blätzjen mir doun suche.

Genau sou wie dess frieher wor,
als Biebsche, ganz verstohle,
sou isses noch, un alle Johr
dut sell sich widderhole.

Vor fuffzisch Johr worn im Versteck
die Gudsjen von de Mudder –
heit schafft die Frau genau sou weg
dess gude Weuhnachtsfutter.

Wann aweil ziescht de Duft dorrschs Haus,
seun mir genau im Bilde,
do backe in die Kische draus
die Weibsleit wie die Wilde.

Doch guckste annerndaachs glei nooch
in frieher Morrschenschtunne,
do is dess Zeisch ganz ohne Frooch,
haamlisch scho längst verschwunne.

Jedoch imsunst wor alle Mieh
Versteckelsches zu schbiele;
denn wie en Schbierhund zieschts aam hie
bis merr die Blätzjen fiehle.

Groußvadder, Vadder un de Bu
doun haamlisch Gudsjen esse
un hewwe oft ni endlisch Ruh
bis alles uffgefresse.

Wenn ah die Mudder noch sou schennt
un will die Borsch belange,
was bleibt ihr iwwrisch als am End
von vorne ozufange.

Mir Mannsleit seun vom Paradies
erblisch scho her belastet:
Verbotne Frischte schmecke sieß,
wammer se haamlisch dastet.

Drum macht ni sou e Kreischerei,
mir hätte eisch bestohle:
denn schließlisch muss die Backerei
de Vadder doch bezohle!

Gustel Konze

Accessibility